Wróć 
To co pozostało po Nimfie, niegdyś kwitnącym małym miasteczku, dzisiaj przemawia do nas za pośrednictwem wspaniałego ogrodu w angielskim stylu, uznanym za pomnik przyrody Republiki Włoskiej. Tam, gdzie kiedyś toczyło się życie rodzinne, rolnicze i duchowe, jest teraz osiem hektarów bujnej przyrody, strumieni, drzew owocowych, roślin ozdobnych, a od 1976 r. oaza WWF. A wszystko to razem z fascynującymi średniowiecznymi ruinami pokrytymi kwiatami: domy ze stodołami, kościoły, młyny, mosty, szpitale, ratusz, a nawet zamek. Świadectwa, które opowiadają nam historię odległej, ale nigdy niezapomnianej przeszłości.
Doświadczenie pobytu w Ogrodzie Nimfy oznacza zanurzenie się w realiach, gdzie niespodziewanie mogą pojawić się bajkowe postacie, a szmer wody tworzy cudownie romantyczną atmosferę. Zaczarowane miejsce, które oferuje magiczne emocje o każdej porze roku.
Okres otwarcia jest planowany z roku na rok i koncentruje się głównie na przestrzeni marca i listopada.
Pośród historii i sztuki
Ogród Nimfy założony został na zgliszczach średniowiecznej wioski o tej samej nazwie, przez wiele wieków doskonale prosperującej w pobliżu głównego szlaku handlowego. To właśnie w Nimfie pobierane było myto za przejazd: to uczyniło z niej małe, bogate centrum, które w krótkim czasie liczyło sporo, bo około 150 domów. Różnorodne perypetie doprowadziły ok. XVIII wieku do całkowitego porzucenia Nimfy, przywróconej do życia w 1921 roku przez Gelasio Caetani, który rozpoczął proces restauracji i odbudowy niektórych ruin.
To właśnie Caetani rozpoczął sadzenie roślin i gatunków botanicznych pochodzących z jego zagranicznych podróży i które znalazły w Nimfie idealne warunki do wzrostu i kwitnienia. Kolejne interwencje w latach 30-tych XX wieku nadały ogrodowi typowy angielski kształt, w którym natura łączy się z wykreowanymi elementami, takimi jak jaskinie, stare drzewa, pergole, krzaki. Bogata i majestatyczna mieszanka, wzbogacona przez autentyczne znaleziska z przeszłości.
Jednym z takich zabytków z przeszłości o ogromnym znaczeniu dla miejscowej ludności jest kościół Santa Maria Maggiore, główny kościół miejscowości, w którego absydzie wciąż można rozpoznać fresk przedstawiający św. Piotra (1160 – 1170). Niezwykle interesujące są także pozostałości romańskiej dzwonnicy z XIII wieku. Zamek, znajdujący się poza murami w pobliżu jeziora, przyciąga wzrok i wciąż jest jedną z najczęściej fotografowanych ruin.
[bottone testo=”Odwiedź oficjalną stronę” url=”http://www.infoviterbo.it/civita-di-bagnoregio.html„]
